Chory na błonicę może umrzeć w wyniku niewydolności oddechowej lub zatrzymania krążenia. Zgon następuje w 1 na 10 przypadków zachorowań na błonicę.
Powikłania, związane z działaniem toksyny błoniczej, obejmują:
- zaburzenie pracy serca, wynikające z uszkodzeń włókien mięśniowych i zapalenia mięśnia    
  sercowego;
- uszkodzenie nerwów (najczęściej w obszarach przylegających do zmian martwiczych),
  występujące pod postacią porażenia podniebienia i mięśni poruszających okiem,
  (np. nagle pojawiający się zez, czy też zaburzenie ostrości pola widzenia).

Leczenie swoiste polega na jak najszybszym podaniu antytoksyny błoniczej, która zneutralizuje toksynę w organizmie, zanim wniknie ona do tkanek mięśnia sercowego i układu oddechowego.
W przypadku trudności w oddychaniu należy zapewnić drożność dróg oddechowych poprzez wprowadzenie specjalnej rurki do krtani (intubacji) lub operacyjne wykonanie otworu w krtani (tracheostomia).